körün herkesle aynı manzarayı gördüğü yer

SSCB 90'ların başında dağıldı. Yıl olmuş 2011. Eğer hala komünizme(Sovyet komünizmine) sempati duyan beyinsizler varsa, üşenmesinler ve gelip Moskova'daki odunlaşmış, hatta sığırlaşmış şu insancıkları görsünler belki düşünceleri değişir. dipnot: mantık hatasının farkındayım.

yer ile yeksan daldan düşen bir yaprak ayak altında

çok üşüyorsan yorgan ört üzerine ayağına dek

seni istikbâl için önce gelmek cihana, ve başkasından almak sonra geliş müjdeni. bir nefes dinlenmeden yıllarca koşmak sana, aramak her tarafta... bulmamak asla seni. suda, rüzgarda,kuşta senin sedanı duyup seni beyaz çiçekli dallar içinde sanmak. vuslatın rüyasını görmek üzre uyuyup hasretin azabına ermek için uyanmak. başka bir şekle koymak her gün güzel yüzünü, boyamak gözlerini bir siyah, bir maviye. tek seni hayal için süzerek batan günü, gece mehtaba dalmak, sen de dalmışsın diye. seni anlatmak üzre yazıp her gün bir gazel geçirmek ömrü yalnız sana dair eserle. saçlarını çözerek hûlya dizinde, tel tel, bugün güllerle örmek, yarın menekşelerle... tesadüf ümidinin bittiği müthiş anda dudağa kanla çizmek yeniden tebessümü: seni istikbal için artık öbür cihanda, dosta el sallar gibi, davet etmek ölümü. Faruk Nafiz ÇAMLIBEL

Akarken gözlerinin önünden baktın sadece aval aval nihayet önünde durduğunda gözlerin kör olur dillerin lal.

Bundan birkaç onyıl(decade) öncesine kadar insanlar yaşadıkları toplumun bir parçası olmayı marifet görmüşlerdir hep(şimdi efendim konunun ana fikri bunun üzerine kurulu, eğer burada yanıldığımı düşünüyorsanız yazının devamı sizin için vakit kaybı olacaktır, uyarmadı demeyin).Çağımızda ise bütün insanlar, imkanları dahilinde birey olmaya çalışıyor. Ben bunu da sanayi devrimine bağlasam ne kadar sığ ve sıkıcı bir yazı olurdu değil mi? Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisindeki ilk iki gereksinim olan fizyolojik ve güvenlik gereksinimleri eski çağlara göre daha hızlı, daha kolay ve hatta bazen hiç çaba sarfetmeden sağlanabildiğinden(en azından birçokları tarafından) insanlar artık piramide üçüncü seviyeden giriyorlar. Sevgi ihtiyaçlarını aile hayatında(onbeş yaşına kadar falan) karşıladıklarından, henüz "ergen" dönemlerinde bile saygı görmek, farklı şeyler yapmak, kendini ifade etmek, "aktivite" peşinde koşmak telaşına düşüyorlar. Tabii bu süreç aile yapısına, maddi du...

Georges Perec. Yeni tanıştım bu muhteremle. Bunca yıl nasıl farketmedim diye kızdım kendime. Ama belki otuzumdan önce okumadığım için şanslıyım, bilemiyorum. Sever miydim acaba 18imde okusaydım? Neyse, burası önemli değil zaten. Belki başyapıtlarından değil ama kronolojik gideyim diye "Şeyler" ile girdim Perec'in dünyasına. Aslında çok şey anlatan ama aynı zamanda hiçbirşey anlatmayan bir kitap.(çok klişe oldu farkındayım ama öyle, ne yapayım) Sanırım önümüzdeki birkaç hafta Perec'in dünyasında gezeceğim, buyrun beraber gezelim. 1960lı yılların Paris'inde sıkıcı sayılabilecek işlerde çalışan evli bir çiftin manevi dünyasını dışarıdan bakarak anlatıyor Perec. Nesnel yaklaşıyor kahramanlarımıza. Aşağılıyor onları, yerden yere vuruyor(başka bir tabir var aslında da kullanmayayım burada), sonra anlayışla karşılıyor onları. "Onlar". Kim ki "onlar". Sen de mi onlardansın yoksa? Sonsöz: Edebiyata, farklı bakışlara merakı olanları...